Aktualność wykorzystywania metody powierzchniowej terapii wieloigłowej w akupunkturze praktycznej

I.S.Łuckij, N.G.Lyapko, Ja.A.Gonczarowa, Je.B.Kołomijczenko, N.W. Korżukow

Doniecki Państwowy Uniwersytet Medyczny, Asocjacja lekarzy terapii igłowej Obwodu Donieckiego, Kolejowy Szpital Kliniczny na stacji Donieck

Uzasadniona jest aktualność stosowania metod terapii bez zażywania leków, przede wszystkim metody powierzchniowej terapii wieloigłowej jako jednej z form terapii igłowej. Zwraca się szczególną uwagę na wieloczynnikowość oddziaływania na powłokę skórną, wysoki stopień bezpieczeństwa, możliwość stosowania w przypadku dużego spektrum stanów patologicznych.

Organizm (jako otwarty system biologiczny) znajduje się w złożonych wzajemnych stosunkach ze środowiskiem zewnętrznym, dokonując ciągłej przemiany materii, energii i informacji. Formy wymiany są bardzo różnorodne. Niektóre są zbadane w sposób wystarczający (przemiana pokarmowa), drugie znajdują się w stadium intensywnego badania (wymiana informacyjna), wyobrażenia o trzecich są formułowane w sposób aktywny i znajdują się na etapie uzasadniania teoretycznego (wzajemne oddziaływanie kwantowe).

Postęp cywilizacyjny, oprócz momentów pozytywnych, doprowadził do ujawnienia się czynników, które nie są właściwe dla środowiska (zanieczyszczenie chemiczne i radioaktywne, natłok informacji i inne), negatywnie oddziałują na człowieka jako system biologiczny, doprowadzając do załamania się możliwości adaptacyjnych, naruszenia funkcji homeostatycznych, do powstawania (jako następstwa) stanów przedchorobowych i chorób. To stało się impulsem do szybkiego wzrostu przemysłu farmaceutycznego i stworzenia całego szeregu lekarstw, oddziałujących na etiologiczne i patogenetyczne mechanizmy chorób, dość często wykluczając udział organizmu w procesie leczniczym. Oprócz tego odnotowujemy tendencję do wytwarzania i reklamowania preparatów, działających na poszczególne objawy choroby. To wszystko, oprócz pozytywnych rezultatów, doprowadziło do wzrostu reakcji alergicznych, przewlekłości schorzeń i wzrostu komplikacji po terapiach farmakologicznych.

W ostatnich 2-3 dziesięcioleciach odnotować należy również tendencję do wykorzystywania metod, które są zdolne do stymulowania naturalnych adaptacyjnych możliwości organizmu (nauka o odżywianiu, homeopatia, toksykologia homeopatyczna, fizjoterapia). Jednocześnie odnotowuje się spadek zainteresowania taką potężną metodą uzdrawiającą i leczniczą, jaką jest akupunktura. Jest to związane z całym szeregiem czynników obiektywnych i subiektywnych, wśród których w charakterze najbardziej ważkich należy nazwać: inwazyjność oddziaływania, ryzyko powikłań infekcyjnych, brak wystarczających informacji i in.

Sukcesy nauk medycznych i biologicznych (powtarzalność zorganizowania systemu somatycznego i wegetatywnego, istnienie afferentnych włókien wegetatywnych ⁵, nauka o mechanizmach mediatorowych, teoria antynocyceptywna ¹ itd.) pozwalają wyjaśnić efekty akupunktury nie tylko z pozycji tradycyjnej medycyny Dalekiego Wschodu, ale też z pozycji przekonującej medycyny klasycznej [3, 6].

Jak wiadomo reakcje odruchowe powłoki skórnej każdego człowieka, podstawowego uczestnika współdziałania organizmu ze środowiskiem zewnętrznym ⁴, powstają w odpowiedzi na oddziaływanie różnych czynników: fizycznych, chemicznych, elektrycznych, falowych itp. Charakter reakcji zwrotnej zależy od rodzaju i intensywności oddziaływania, funkcjonalnego stanu organizmu i szeregu innych czynników ². Ustalono, że najbardziej adekwatne są te oddziaływania, których parametry znajdują się w granicach fizjologicznych, typowych dla organizmu. Przy czym, aktywne biologicznie strefy będą wchłaniać przede wszystkim te rodzaje energii, których deficyt organizm odczuwa w momencie oddziaływania. I im więcej różnych rodzajów oddziaływań będzie przyłożonych do odruchowej strefy skóry, tym więcej możliwości dla nasycenia energetycznego będzie posiadał organizm.

W dużym stopniu wymogom tym odpowiada utworzony na podstawie wyobrażeń o tradycyjnej medycynie chińskiej aplikator doktora N.G.Lyapko. Wziąwszy za podstawę metodę oddziaływania pęczkiem igieł (mej-hua-czżeń) ³, zaproponował on wykorzystywanie igieł z różnych metali, które w charakterze mikroelementów odgrywają ważną rolę w procesach metabolicznych organizmu (żelazo, miedź, cynk, nikiel, srebro), a są umieszczone na gumowej podstawie. To sprzyjało zwiększeniu efektów podczas oddziaływania na powłokę skórną: bezpośrednie mechaniczne oddziaływanie specjalnie toczonymi igłami, wykluczającymi uszkodzenie skóry; elektryczne oddziaływanie mikroprądami, powstającymi między igłami w postaci różnicy potencjałów; galwaniczna dyfuzja mikroelementów; pola elektryczne małej intensywności.

Prosty sposób stosowania, minimalne ryzyko powikłań i wysoka skuteczność pozwalają korzystać z aplikatorów w wielu stanach patologicznych. Różne kształty i rozmiary, różnorodne sposoby mocowania dają możliwość oddziaływania dozowanego na powłokę skórną, aż do wielogodzinnej stymulacji.

Prosta i bezpieczna metoda pozwala zarekomendować aplikatory w celu samodzielnego stosowania przez pacjentów w warunkach domowych (tylko 7% chorych posiada możliwość dostępu do lekarza – specjalisty z zakresu terapii odruchowej) w celu usunięcia bólu w przypadku schorzeń przewlekłych, zwiększenia adaptacyjnych funkcji organizmu czy w profilaktyce schorzeń, co daje możliwość odstawienia leków lub zmniejszenia dawek preparatów farmakologicznych.

Wieloletnie doświadczenie stosowania aplikatorów w warunkach kliniki neurologicznej potwierdziło ich wysoką skuteczność w przypadku neurologicznych syndromów osteochondrozy, przy zaburzeniach emocjonalnych, różnorodnych wegetatywnych syndromach bólu, w stanach astenicznych.