NIEKTÓRE ASPEKTY IMMUNOLOGICZNEJ ODPOWIEDZI NA ODDZIAŁYWANIE ZBUDOWANYMI Z RÓŻNYCH METALI WIELOIGŁOWYMI APLIKATORAMI NIKOLAYA LYAPKO

N.N.Kaładze, A.A.Gorłow, N.G.Lyapko, Ju.N.Lyapko-Arszynowa, I.S.Łuckij

Krymski Państwowy Uniwersytet Medyczny im. S.I.Georgijewskiego,
Asocjacja lekarzy – specjalistów terapii igłowej Obwodu Donieckiego,
Doniecki Państwowy Uniwersytet Medyczny im. M.Gorkiego

Współczesne tendencje rozwoju medycyny charakteryzują się nie tylko przyspieszonym rozwojem sektora farmakologicznego, ale też powrotem do metodyk, realizujących swoje rezultaty poprzez mechanizmy regulowania homeostazy. Do metodyk takich zaliczamy oddziaływanie zbudowanymi z różnych metali wieloigłowymi aplikatorami (RMA), opracowanymi przez lekarza N.G.Lyapko. U podstaw metodyki leży wykorzystywanie wieloigłowych aplikatorów z igłami z różnych metali, tradycyjnych w klasycznej akupunkturze (miedź, żelazo, cynk, srebro, nikiel). Pozwoliło to zwiększyć efektywność oddziaływania wieloigłowego nie tylko poprzez mechaniczne podrażnianie aparatu receptorowego powłoki skórnej, ale też w wyniku powstawania między igłami prądów małej częstotliwości, a także deponowania mikroelementów, wchodzących w skład igieł, bezpośrednio w skórze.

Wśród różnorakich efektów, realizowanych za pośrednictwem RMA, należy odnotować zdolność stymulowania procesów regeneracyjnych, normalizację procesów metabolicznych w tkankach, zwiększenie ogólnej oporności organizmu. Jednocześnie w realizacji wymienionych efektów oczywisty jest udział mechanizmów immunologicznych.

Celem badania było przestudiowanie dynamiki wskaźników łańcucha humoralnego i komórkowego immunitetu przy oddziaływaniu RMA, ujawnienie prawidłowości dynamiki procesów w łańcuchu regulacyjnym odporności przy zastosowaniu terapii aplikacyjnej, badanie dynamiki czynnika nowotworowo-martwiczego alfa (TNF-α), markera apoptozy CD95 przy działaniu aplikatorów Lyapko, a także reaktywności systemów, limitujących stres.

Obiektem badań było 50 studentów – wolontariuszy Krymskiego Państwowego Uniwersytetu Medycznego obu płci w wieku 18-24 lat. Cykl terapii aplikacyjnej składał się z 10 seansów, codziennie po 20 minut. Oddziaływano na plecy, tylną powierzchnię szyi i obie stopy wolontariuszy jednocześnie. Ogólna powierzchnia pokrycia aplikatorami wynosiła około 1200 cm2. W trakcie badań czterokrotnie pobierano krew: przed i po procedurze w pierwszym dniu, przed i po procedurze w 10-tym dniu obserwacji.

Metody badania zawierały określenie populacji komórek immunokompetentnych, niosących markery CD4+, CD8+, CD16+, CD22+, CD95+ metodą niebezpośredniej immunofluorescencji z wykorzystaniem mikroskopii UV-fluorescencyjnej, z wykorzystaniem antyciał monoklonalnych firmy „Diaclone”. Koncentrację TNF-α, cortisolu i beta-endorfiny określano metodą IFA na analizatorze immunoenzymatycznym StatFax 2100 z wykorzystaniem odczynników firmy „BioLab”.

Uzyskane dane zostały poddane opracowaniu statystycznemu dla obserwacji powiązanych i niepowiązanych. Wiarygodność różnicy oceniano na podstawie kryterium Studenta (t-kryterium), wzajemne powiązanie między parametrami – za pomocą współczynnika korelacji liniowej. Do oceny stopnia wpływu czynników na cechę wynikową stosowano analizę dyspersyjną dla populacji nieortogonalnych na podstawie metody Płochińskiego z oceną wiarygodności na podstawie kryteriów Fischera.

Analiza parametrów humoralnego łańcucha odporności wolontariuszy świadczy o zwiększeniu ilości B-limfocytów, wyrażających marker CD22+, czemu towarzyszy wzrost zawartości cyrkulujących kompleksów immunologicznych (CIK), ilość których wzrasta na początku oddziaływania aplikacyjnego, a następnie odznacza się stałą tendencją spadkową.

Każda procedura oddziaływania aplikacyjnego wywoływała szybkie zmiany wskaźników komórek cytotoksycznych w krwi obwodowej, szczególną właściwością stał się stały wzrost koncentracji naturalnych killerów i T-suppressorów, wyrażających antygeny CD8+ i CD16+. Wiarygodna prawidłowość wzrostu CD8+ komórek była ściśle powiązana z wiarygodnym wzrostem T-helperów, co okazało się pozytywnym fenomenem immunologicznym, wskazującym na wzrost aktywności w systemie limfocytów immunoregulacyjnych. Uzyskanie takiej prawidłowości pozwala zakładać, że oddziaływaniu aplikacyjnemu towarzyszy fizjologiczna aktywacja systemu immunologicznego.

W trakcie badań została stwierdzona dynamika liczebności komórek, wyrażających apoptotyczny (apoptosis) marker CD95+, i poziomu TNF-α w krwi obwodowej wolontariuszy. Jeśli pierwszy wskaźnik w procesie badania wiarygodnie wzrastał, to poziom TNF-α wiarygodnie malał. Uzyskane dane świadczą o tym, że przyczyną szybkich populacyjnych podziałów wśród komórek immunokompetentnych jest uruchomienie fundamentalnych reakcji komórkowych.

Znamienną okazała się dynamika koncentracji we krwi wolontariuszy beta-endorfiny. Poziom tego alkaloidu opium silnie wzrastał po pierwszej procedurze aplikacyjnej, jednakże pod koniec serii zabiegów jego zmiany wzrostowe tracą amplitudę i całkowicie niwelują się, transformując się w „efekt zażycia” zawierającego opium leku. Podobna dynamika odnotowana została również dla podstawowego hormonu systemu limitującego stres – cortisolu. Najwyższe poziomy jego koncentracji po kolejnych aplikacjach stopniowo się zmniejszają.

Podczas analizy wzajemnych powiązań między parametrami konstytucjonalno-fizjologicznymi i zmianą zawartości komórek immunokompetentnych po cyklu terapii aplikacyjnej stwierdzono, iż sumaryczne kryterium aktywności populacji komórkowych, uwzględniające poziom TNF-α i CD95+, było istotnie związane tylko z kryteriami humoralnej i komórkowej odpowiedzi immunologicznej, ale nie związane z parametrami konstytucjonalno-funkcjonalnymi. Przy czym, ponownie bardziej znaczące współczynniki były ujawnione nie dla komórkowej, ale dla humoralnej odpowiedzi immunologicznej. Jak pokazują wyniki analizy dyspersyjnej, TNF-α i cortisol miały istotny wpływ na poziom CD22 komórek pozytywnych, ujawniając w ten sposób oczywiste wzajemne powiązanie patogenetyczne w procesach aktywacji humoralnego łańcucha odporności. W znacznie mniejszym stopniu wymienione wzajemne powiązanie dotyczyło cytotoksycznych T-limfocytów.

Tak więc, uzyskane rezultaty pozwalają sformułować następujące wnioski. Składające się z różnych metali aplikatory posiadają wyraźne działanie immunotropowe, stymulując odporność humoralną i komórkową, przy czym cykl oddziaływania aplikacyjnego wywołuje przemieszczenie populacji głównych klas komórek immunokompetentnych we krwi obwodowej. Pojedynczemu oddziaływaniu RMA towarzyszy znaczny wzrost poziomów cortisolu i endorfiny we krwi, które korelacyjnie związane są ze zwiększeniem ilości CD22+ komórek. W ciągu cyklu oddziaływania aplikacyjnego amplituda rezultatów pojedynczych aplikacji stopniowo zmniejsza się, niwelując się przed zakończeniem ostatniego seansu. Podczas cyklu oddziaływania aplikatorów obserwuje się wzrost liczebności komórek cytotoksycznych z desygnacją klasterową CD8+ i CD16+, osiągającą najwyższy stopień mniej więcej przy dziesiątej procedurze cyklu aplikacyjnego. Realizacja immunotropowego działania zbudowanych z różnych metali aplikatorów osiągana jest dwoma praktycznie niezależnymi drogami patogenetycznymi: efekty humoralne kojarzone są z aktywacją limitujących stres systemów, stymulacja komórkowych reakcji immunologicznych nie jest związana z procesami fizjologicznymi, obsługującymi realizację reagowania organizmu na stresowe oddziaływanie aplikatorów (RMA).