Wskazania dla zastosowania aplikatorów

Wskazania do stosowania aplikatorów

Choroby i uszkodzenia aparatu ruchowego:

  1. przeciążenie aparatu nerwowo-mięśniowego
  2. objawy rwy (kulszowej, barkowej, udowej)
  3. dyskopatie
  4. wypukliny i przepukliny krążka międzykręgowego
  5. zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
  6. zmiany zwyrodnieniowe
  7. stany pourazowe
  8. dysfunkcje ruchowe
  9. bóle przeciążeniowe
  10. stany zapalne
  11. uszkodzenie aparatu wiązadłowego kręgosłupa i stawów kończyn
  12. skrzywienia kręgosłupa
  13. urazy, złamania kości
  14. stany pooperacyjne
  15. stany zapalne
  16. mięśniobóle
  17. zapalenie mięśni
  18. bóle promieniujące-rzutowane do kończyn, głowy, tułowia
  19. dolegliwości stawów

Schorzenia systemu nerwowego:

  1. rekonwalescencja po urazach czaszkowo-mózgowych i udarach
  2. neurologiczne przejawy osteochondrozy kręgosłupa
  3. lumbago
  4. bóle neurologiczne
  5. neuralgie
  6. znużenie mięśni
  7. paraliże spastyczne
  8. histeria, neurastenia, bezsenność
  9. neurozy seksualne
  10. moczenie nocne
  11. migreny
  12. choroba Raynaud’a
  13. dziecięce porażenie mózgowe
  14. wodogłowie

Schorzenia serca i naczyń:

  1. hipertonia
  2. hipotonia
  3. niedokrwienne choroby serca (choroby wieńcowe, kardioskleroza)
  4. żylakowatość kończyn dolnych
  5. hemoroidy

Schorzenia narządów oddechowych:

  1. katar
  2. anginy
  3. zapalenie krtani
  4. nieżyty oskrzeli
  5. zapalenie płuc
  6. astma oskrzelowa (w tym – pochodzenia alergicznego)

Schorzenia układu pokarmowego:

  1. nieżyty żołądka
  2. hipotonia żołądka
  3. choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy
  4. dyskineza przewodu pokarmowego
  5. kolki (zaparcia)
  6. kolka wątrobowa
  7. dyskineza pęcherzyka żółciowego
  8. zapalenie trzustki

Położnictwo:

  1. zatrucia wczesnociążowe
  2. zbyt małe lub nadmierne wydzielanie mleka w okresie karmienia
  3. podtrzymanie ciąży
  4. usuwanie bólu i regulowanie akcji porodowych, rekonwalescencja w okresie poporodowym i po cesarskim cięciu

Choroby kobiece:

  1. zaburzenia cyklu owulacyjno-menstruacyjnego (brak miesiączki, nieprawidłowe miesiączkowanie)
  2. zapalenie przydatków
  3. syndrom klimakteryjny
  4. bezpłodność

Urologia:

  1. kłębkowe zapalenie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek
  2. kolka nerkowa
  3. zapalenie pęcherza moczowego
  4. bóle w pęcherzu moczowym
  5. zapalenie gruczołu krokowego
  6. gruczolak gruczołu krokowego (stercza)

Choroby skórne:

  1. przeciwdziałanie powstawaniu odleżyn
  2. świerzbiączka
  3. pokrzywka
  4. swędzenie skóry
  5. egzema

Stomatologia:

  1. parodontoza
  2. zapalenie jamy ustnej
  3. uśmierzanie bólu podczas operacji stomatologicznych
  4. ból zębów

Choroby endokrynologiczne:

  1. niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy
  2. cukrzyca
  3. otyłość pokarmowa

Usuwanie syndromu abstynenckiego w przypadku alkoholizmu i palenia tytoniu

Przywracanie napięcia mięśniowego i chęci do życia, dobrego nastroju i zdolności do pracy

Przeciwwskazania do stosowania aplikatorów

Przeciwwskazaniami do stosowania aplikatorów są:

  • ostre choroby infekcyjne;
  • zaostrzenie dolegliwości w chorobach chronicznych z podwyższeniem temperatury ciała;
  • stan dekompensacji przy schorzeniach układu sercowo-naczyniowego, płuc, wątroby, nerek;
  • ostre zakrzepowe zapalenie żył;
  • choroby krwi i narządów krwiotwórczych w stadium dekompensacji;
  • ostre stany chirurgiczne;
  • ostre wycieńczenie organizmu;
  • uszkodzenia powłok skórnych: rany, oparzenia, odmrożenia;
  • niektóre choroby skórne (wykwity, grzybice, opryszczka,itp.);
  • w przypadku znamion, brodawek, kurzajek, pieprzyków itp. należy zabezpieczyć te miejsca przed zabiegiem – np. plastrem.

W przypadku chorób nowotworowych (o przebiegu łagodnym i przy nowotworze złośliwym) wieloigłowa terapia aplikatorami LYAPKO stosowana jest tylko do leczenia poszczególnych symptomów (metoda oddziaływania znieczulającego, usuwanie napięcia psychicznego i emocjonalnego, poprawa snu itp.) i obowiązkowo po konsultacji z lekarzem onkologiem.

Mechanizmy działania aplikatorów

1. Działanie odruchowo-mechaniczne polega na powierzchownym wielokrotnym nakłuwaniu igłami określonych miejsc i punktów aktywnych biologicznie (reakcja odruchowa) i mikromasażu skóry i położonych pod nią tkanek. Oddziaływanie odruchowe igieł na aktywne punkty kanałów (receptory) składa się z trzech podstawowych powiązanych wzajemnie części: reakcji miejscowej, segmentowej i ogólnej. Reakcja miejscowa polega na zmianie ukrwienia odcinka skóry, temperatury, odczuwania, wielkości potencjału elektrycznego i oporu w strefie oddziaływania. Reakcja segmentowa uwarunkowana jest związkami odruchowymi między określonymi fragmentami skóry z odpowiednimi fragmentami rdzenia kręgowego, gdzie mają swój początek włókna nerwowe, unerwiające określone narządy wewnętrzne. Długotrwała impulsacja w ośrodki nerwowe i powstające w ślad za tym odbite reakcje organizmu wpływają z kolei na stan receptorów peryferyjnych i tkanek w strefie oddziaływania. Ogólna reakcja organizmu zachodzi zgodnie z typem reakcji adaptacji w rezultacie dotarcia impulsów od rdzenia kręgowego poprzez specjalne pnie nerwowe do mózgu. Udział w procesie wegetatywnego (odpowiadającego za narządy wewnętrzne) systemu nerwowego zapewnia możliwość mobilizowania zdolności organizmu w celu natychmiastowego działania: silnie wzrasta tworzenie się aktywnych biologicznie substancji w gruczołach dokrewnych i w tkankach, a przede wszystkim w skórze. Stymulowana jest działalność systemu sercowo-naczyniowego, poprawia się krwioobieg, do krwi trafiają substancje, które potrafią wydzielać więcej energii, dostarczyć więcej tlenu, wzmocnić odporność organizmu na czynniki patologiczne.

2. Działanie galwaniczno-elektryczne. Organizm człowieka – to złożony biokoloid, składający się z elektrolitów i zawierający zarówno pozytywne jony (kationy), jak też negatywne (aniony).

Rys. 1. Schematyczne przedstawienie elektrycznych prądów jonowych, powstających na końcach igieł metalowych pokrytych innymi metalami, którym towarzyszy elektroforeza (dyfuzja) tych metali do organizmu człowieka.

Rys. 2. Schematyczne przedstawienie elektrycznych prądów jonowych, powstających na końcach igieł i między igłami z różnych metali, którym towarzyszy elektroforeza (dyfuzja) tych metali do organizmu człowieka.

Intensywność oddziaływania galwaniczno-elektrycznego regulowana jest przez sam organizm w zależności od stopnia nasycenia tkanek elektrolitem (warstw skóry, tkanek podskórnych i struktur położonych głębiej). Zmieniony chorobowo odcinek skóry (przy stanie zapalnym) jest obrzmiały, jest w nim dużo płynu i reakcja przy zetknięciu z aplikatorem jest intensywna, wydziela się duża ilość energii, niekiedy towarzyszy jej wysięk skórny. Przy kontakcie ze skórą na powierzchni igieł aplikatora zachodzi mnóstwo zmian fizyko-chemicznych, charakterystycznych dla zmian przy działaniu prądu stałego. W wyniku tego na igłach tworzą się utlenione błonki i powstaje efekt galwaniczny. Przy czym, na końcówkach igieł powstają punktowe prądy galwaniczne maksymalnej wielkości (ponieważ powstaje różnica potencjałów między głównym metalem igły i peryferyjnym metalem pokrycia, które są przez krótki okres czasu zamknięte między sobą (11) (rys. 1). Oprócz tego między igłami z różnych metali w skórze powstają prądy galwaniczne (12), których wielkość zależy od stopnia przewodzenia skóry i nasycenia jej elektrolitami (rys. 2). Galwanizacja sprzyja poprawie przemiany materii, wzmacnia procesy odnowicielskie, ma działanie wysycające, pomaga tworzeniu się substancji aktywnych biologicznie (acetylocholiny, histaminy, heparyny i in.), poprawia przewodzenie impulsów nerwowych, obniża wrażliwość na ból.

3. Humoralne oddziaływanie aplikatora wyraża się w mikroforezie metali, z których zrobione są igły (miedzi, cynku, niklu, żelaza i srebra), do środowiska płynnego organizmu. Wszystkie te mikroelementy odgrywają ważną rolę w zapewnieniu normalnego funkcjonowania różnych narządów i systemów.